ובכן מאיפה מתחילים להגדיר מהי יהדות? כל אחד מגדיר לפי דעתו מיהו יהודי. קשה להגדיר את ההגדרה הזו בבלוג אחד בלבד, וזה יכול להפוך די מתיש לאור גודל היקף האמונות והמסורות.
בגדול, היהדות הינה מה שכל אחד רוצה שהיא תהיה, ויהדות מודרנית היא יותר המצאה אנושית של אוסף רעיונות דתיים, דוקטרינות, תרגולות ואמונות תפלות, יותר מאשר הקפדה על מצוות התנ”ך.
כפי שציינתי בבלוג האחרון שלי בקשר ליהדות עכשווית, דנתי כיצד היהדות התפתחה מימי התנ”ך, לצורה סתגלנית של הלימודים המסורתיים של גברים, כפי שבאה לידי ביטוי דרך רעיונות רבים של רבנים בעבר ובהווה.
היהדות הרבנית נטלה על עצמה את הזכות כסמכות של אמירה נבואית, אשר שימשה במקור כדי לשנות ולעצב מחדש את מבנה הזרם המרכזי של היהדות.
ראשית היהדות הרבנית התפתחה בעיקר ממסורת הפרושים, ונתנה תוקף לפסקי דין ופרשנויות שונות, כפי שנמסרו באמצעות יצירות רבות של ספרות, כגון היהדות האורתודוקסית.
לפני חורבן בית המקדש השני היו פלגים שונים של יהודים דתיים אשר תפסו עמדות שונות על אמונה ושמירת מצוות. חלק מקבוצת אלו היו האיסיים, הצדוקים והפרושים.
כיום, כמו אז, ישנן מחלוקות רבות בין אלו שמעלים טענות כלפי דת היהדות. לחלק מאותם ענפים של היהדות יש דרכים שונות של שמירת קיום מצוות ואמונה, בין אם אתם אורתודוקסים, קונסרבטיבים, רפורמים רקונסטרוקציוניסטיים, וקבוצות כמו הקראים.
ישנו מגוון רחב של אנשים בביטוייה של היהדות, בכך שישנן קבוצות בתוך קבוצות, ולקבוצות המשנה האלו ישנן השקפות מסורתיות שונות, המבוססות מהשפעות גיאוגרפיות. לכן לא ניתן לתת הגדרה אולטימטיבית ליהדות בעבר ובהווה, אך למרות זאת הקבוצות השונות קיבלו ו’סבלו’ אחת את השנייה, גם אם לא הייתה ביניהן הסכמה מלאה.
בנוסף ישנה עוד קבוצה שעלתה בקנה אחד עם קבוצות דתיות עתיקות אלה של יהודים, והייתה ידועה בשם המשיחיים. הם לא נקראו כך משום שהיו להם ציפיות ותקוות משיחיות, כמו שהיה במקרה של רבים מהיהודים הדתיים של אותה תקופה, אלא משום שהם האמינו בדמות משיחית ממשית.
לעם היהודי היו כמה משיחים עתיקים ומודרניים, שלא השפיעו על העולם באותה הצורה שהמשיח היהודי ישוע השפיע.
הקבוצות או החסידים של משיחי השקר בדרך כלל התפוגגו במשך הזמן, וחסידים אלו כבר לא קיימים כיום, כמו המקרה של חב”ד, שלאחרונה איבדו את המועמד שלהם לתואר זה.
המאמינים המשיחיים האלו תמיד היו קיימים, מתחילת שירותו של ישוע לפני 2000 שנה ועד ימינו, מספרם מגיע עד ליותר מ -300,000 יהודים מאמינים כיום.
גם להם יש את הביטוי הייחודי ליהדות שלהם, אשר מבוסס במונח תנ”כי כאנשי “הברית החדשה”, כפי שתיאר הנביא ירמיהו בירמיה 31:31, ונחשבו במקור כ”אנשי דרך”. רבים מהאנשים האלה שמרו כל הזמן, או ניסו לשמור, על הקשר תרבותי והזהות שלהם בתוך הציבור היהודי הרחב, וגם הם ראויים להיכלל בתוך הקהילה היהודית הדתית ששומרת מצוות.
האם ידעתם שעד זמן לא רב, לפני כמה מאות שנים, יהודים חסידיים נחשבו ככופרים ומגורשים, אבל עכשיו כיום, הם זוכים בכבוד מצד הציבור הדתי, לאחר שסבלו רדיפות עקב אמונתם. ממש כמוהם, יהודים משיחיים רבים, סובלים כיום דחייה ורדיפה, במיוחד בישראל.
אז מי בוגד פה במי, ובאיזו סמכות עליונה יכולה קבוצה אחת של יהודים להפלות קבוצה אחרת? למשיחיים האלו יש את אותה הזכות לביטוי האישי של אמונתם, כיורשי ההבטחה התנ”כית להיות יהודי הברית חדשה. יהודים אלה דורשים שיכירו בהם, ומזהים את עצמם עם אלוהי אברהם, יצחק ויעקב.
לסיכום, המאמינים המשיחיים שמחזיקים באמונתם שישוע הוא המשיח, ורואים את עצמם כיהודי הברית החדשה, בגדו אולי רק בנקודות מבט אחרות של היהדות בצורה מינימאלית, אבל מצד שני, למי מבין הקהילה היהודית אין דעות או נקודות מבט מאתגרות בכל הנוגע לאופי הביטוי של היהדות.
לבסוף, אתה יכול להאמין בישוע או ישו, ובאותו זמן להיות נאמן לביטוי האישי של האמונה היהודית, אשר מוצאה מבוסס במקורות הסמכות המקראית בפסוקים העבריים (התנ”ך).
נערכו דיונים רבים בקשר להבנתו ופירושו של הטקסט הנ”ל, והנוסחה המתמטית של ה”שבעים שבעה” המוזכרת בו. אך למרות זאת, אנו יכולים לאסוף מידע רלוונטי בפסוקים אלו, בהקשר של המשיח.
ישוע היה דמות קיימת במקום ובזמן מסוים בהיסטוריה. עובדה זו אפילו לא מוכחשת או מפוקפקת ע”י היסטוריונים חילוניים. הוא חי בתוך הקהילה היהודית ונהג לבקר בבית המקדש בירושלים. אנו רואים אותו כנער בן 12, דן בשאלות עם מורים מלומדים בתוך כותלי בית המקדש, ולאחר מכן בתום חייו כשנשם את נשימתו האחרונה, כשהוא הכריז על עבודת הישועה שלו כאחת שהסתיימה, ואז הפרוכת בהיכל בית המקדש נקרעה.
המסקנה היא שישוע היה קיים בזמן בית המקדש השני, והוא חזה את חורבן בית המקדש השני בירושלים שקרה בשנת 70 לפנה”ס, כשהצבא הרומי תקף את העיר. החורבן לא התרחש בזמן חייו של ישוע, אלא כארבעים שנה לאחר מותו. ניתן לקרוא זאת בברית החדשה, בספר מתי פרק 23 פסוק 37 עד הפרק 24.
בדניאל פרק 9 פסוק 24 ישנו שימוש במילים מחמיאות, המתארות את משמעות שלטונו של “הנמשח האחד”, או חנוכת שלטונו.
ציון מספר השבועות סימבולי למספר השנים, לפי פירוש מקורות יהודים ונוצרים. אם כך, האמירה הנבואית הזו הייתה מחזירה אותנו ישירות לזמן בו ישוע חי עלי אדמות.
אפילו הפרשן היהודי המפורסם, רש”י, שחי בסביבות המאה האחת עשרה והינו מכובד מאוד בקרב היהדות, והינו נחשב כיום לפרשן הראשי של התלמוד, השתמש בפירוש זה לאותה תקופת זמן, אך לדמות שונה. הוא ראה בחרוד אגריפה בתור הנמשח האחד, במקום את ישוע.
לסיכום, מי עוד בהיסטוריה היהודית היה קיים בתור דמות משיחית שכונתה ‘מלך היהודים’ ומת או הוסר בדיוק לפני חורבן העיר והמקדש, שעד ליום זה לא נבנה מחדש או שוחזר?
ישוע לא היה נוצרי. ישוע הוא המשיח. המאמינים הראשונים התייחסו לעצמם כתלמידיו של ישוע. אחרים התייחסו אליהם כאלו שהשתייכו ל”דרך”, או לכת הנזראן .
התלמידים הראשונים שכונו נוצרים היו באנטיוכיה. בכנסייה הזות היו גם יהודים וגם נוצרים מאמינים.
המילה ‘נוצרי’ החלה כשימוש של סלנג על ידי אחרים כסימן מחאה, ובשלב מסוים אומצה כתואר מקובל לזיהוי. נוצרי הוא פשוט אדם שחסיד לישוע, לכן לא ניתן להשתמש בביטוי זה לתאר את ישוע עצמו.
מה שמעניין במילה זו הוא שהמילה המקבילה בעברית למילה היוונית ‘משיחי’ היא ‘משיח’. כיום משתמשים במילה זו כייחוס של מאמינים יהודיים במשיח כיהודים משיחיים.
היהודים המשיחיים האלא פשוט משתמשים במושג העברי למילה היוונית. למילה עצמה, ישנה שורשים יווניים שמבוססים על התרבות העברית. מאחר שהמילה מוכרת בשימושה לכינוי תלמידי ישוע כמשיח, אז מבחינה טכנית ניתן להשתמש באותה מילה כתיאור לכלשהיא קבוצה או אדם אשר ילכו בעקבות דמות משיחית. לכן למשל להיות נוצרי לפי ההגדרה הזו יהיה ניתן לתאר אלו אשר מתרגלים יהדות אורתודוכסית כמשיחיים, מאחר שהם מאמינים בדמות משיחית לכאורה. פשוט הסתכלו על החב”דניקים שטענו שהרבי שלהם היה המשיח.
יכול להיות שאתם מתעבים את המילה נוצריו בגלל השייכות הרלוונטית שלה לאלו ההולכים בעקבותיו של ישוע, אך כאשר אתם מתעבים את המילה, אתם בעצם מתעבים גם את התרבות היהודית, ממנה המילה נגזרה ונולדה.
האם זו השייכות של הגויים למילה ‘נוצרי’ שאתם שונאים, או האם זה ישוע המשיח היהודי שאתם דוחים? אנא עשו לי טובה וקראו את ישעיה נב:13 עד הפרק 53, וראו אם זו הדחייה שלכם, או המניע האמיתי שלכם לגבי ישוע המשיח היהודי.
الصدق هو فضيلة منقوصة في الممارسات الإسلامية، وذلك عن طريق استخدام مفاهيم مثل التقية والنسخ.
تسمح فكرة التقية بالكذب على الآخرين وخداعهم من أجل ترسيخ الإسلام أو الحفاظ على سمعته.
فتسمح هذه الفكرة، عند ظهور الحاجة، بتعطيل أي من المتطلبات الدينية تقريباً أو تعاليمه بما في ذلك إنكار كامل للإيمان عند استشعار الخوف من وجود أي نوع من التهديد أو الإهانة وهذا الأمر مقبول وفقاً للسورة 16 (سورة النحل) الآية 106
يتضمن هذا أيضاً اتخاذ الأَيْمان، فيُستَخدم هذا كأداة بين المفكرين المسلمين في الدفاع عن إيمانهم كوسيلة لتخبئة وإنكار أجزاء معينة من القرآن بهدف تبرئة قضية الإسلام والارتقاء بها.
ومن ناحية أخرى، فأنا أشك في أن هذه الممارسات الخادعة هي السبب على الأغلب لإساءة بعض أصدقائي المسلمين فَهْم التعاليم المسيحية الأساسية.
هذا بالإضافة إلى تعليم النسخ والذي كان وسيلة من وسائل الملائمة عن طريق نسخ آيات قديمة بأخرى أحدث منها، وعلى أي حال، فإن كان القرآن هو نسخة كربونية تامة للكلمة الأزلية، إذاً فكيف أمكن مراجعته عندما كان من المفترض أنه قد أُملِيَ كلمة كلمة. هذا بالإضافة إلى أنه غالباً ما يُستشهد بتلك الآيات المنسوخة مسببة الضلال والمراوغة في مناورة تُعَد أيضاً جزءاً من التقية. إذاً، فيستطيع الإنسان أن يستخدم جانبي النقاش بشكل ملائم عندما يكون في مصلحته.
لذلك، فعلى أي حال، إن كانت هذه الممارسات معمول بها، إذاً فكيف يطمئن العبد المسلم الصادق إلى أن ما يقال له هو الحق؟ كذلك كيف يمكنهم الثقة في أن المسيحية هي حقاً كذب؟ إن كان من الممكن للآيات القرآنية أن يتم ليِّها وإساءة استخدامها، إذاً فبما يختلف هذا عن ما يلام به المسيحيين واليهود من تحريف الكتاب المقدس. أكدت السور القرآنية في الأصل وبشكل ساخر نصوص الكتاب المقدس، ولكنها نسختها على الرغم من حقيقة عدم تغير نصوص الكتاب المقدس فيما بين الأحكام الأولية والنهائية الخاصة بهذا الشأن. وبالتالي، فهي إما على صواب أو على خطأ من البداية إذ أنه لم توجد أي طريقة لتغييرها حيث أن هناك الآلاف من مخطوطات الكتاب المقدس المؤيدة له والتي سبقت العصور الإسلامية والتي ترتبط بدورها مع ترجماتنا الحديثة. قد يشمل هذا أيضاً كتابات آباء الكنيسة القدامى في عصور ما قبل الإسلام مُستَخدِمين في ذلك هذه المراجع الكتابية والتي استطاعت في الغالب بشكل مستقل وكامل أن تنقل مقاطع الكتاب المقدس هذه قبل وقت طويل من ظهور الإسلام على الساحة. ليس هذا فقط، ولكن كم هو مرجح أن يشترك المسيحيين واليهود في تغيير التناخ أو العهد القديم وهما يُعدَّان المجموعتين الحصريتين الأساسيتين في القيام بهذا، ومع ذلك فالنصوص الكتابية هي نفسها لدى كلا المجموعتين على وجه الخصوص. لقد كتبت مقالاً حول هذا الموضوع على موقع
وأخيراً فإن كنت لازلت تؤكد هذا الاعتقاد، إذاً فمن هو بالتحديد الذي غيَّر نصوص الكتاب المقدس وأي منها هو الذي تغير ومتى حدث ذلك؟ بالإضافة إلى هذا، ما هي الأدلة التي تملكها بخلاف الفلسفة الإسلامية والتي تتطابق بدقة مع هذا الرأي؟
وبالتالي نستخلص من ذلك أن مبدأ التقية والنسخ هي طرق للتكيف، تظهر الله ودين الحق بشكل خاطيء عن طريق اللجوء إلى منهجيات الفروسية لدعم نظام إيماني منحرف.
وأخيراً، هل انت على استعداد أن تؤَمِّن روحك أم ستسَلِّم نفسك إلى نظرة دنيوية تمارس هذا النوع من الازدواجية؟
Neden Müslümansınız? Bu soruyu gerçek anlamda göz önüne aldınız mı veya düşündünüz mü? Kişisel olarak gerçeğin bir aracısını bulduğunuz veya yaşam hakkında bir tür vahiy ya da ruhsal kavrayış edindiğiniz için mi müslümansınız? Tanrı’yla yakın ve kişisel bir ilişki nedeniyle, İslam dinine doğal olarak çekildiğiniz için mi müslümansınız?
Kültürünüzün bir parçası olduğu ve toplumun sizi müslüman olarak tanımlamasından dolayı mı müslümansınız? Amerika’nın dinsel olarak tutucu olarak değerlendirilen bir bölgesinde doğup büyüdüğünüzü düşünün. Bu koşullar altında, İslam inancını kabul edip, ona iman etmek konusunda şansınızın ne olabileceği hakkında düşünceleriniz nedir?
Seçim özgürlüğünüz olmadığı için ve aksi taktirde size pahalıya patlayacak olması nedeniyle mi müslümansınız? Bir kere daha, dini özgürlük hakkına sahip olmanıza izin veren demokratif bir toplumda doğmuş olduğunuzu hayal edin. Hala müslüman olur muydunuz?
Ailenizin sizden beklediği bu inanç olduğu ve onların dünya görüşünüz ve değerlerinizi belirleyen kişiler olmalarından dolayı mı Müslümansınız? Ya neye inanacağınız konusunda kendi kararınızı almanıza olanak sağlayan ve konumunuz ne olursa olsun sizi tamamen kabul edecek bir aileden geliyor olsaydınız?
Herkesin uyguladığı bir şey olduğu için mi Müslümansınız? Peki, farklı inançlara izin veren bir kültürün bir parçası olsaydınız ne olurdu? Bu hala İslam’a sarılmanız için sizi telkin eder miydi?
Dini otoriteler tarafından anlatıldığı ve eğitim sistemi aracılığıyla İslam’ın tek gerçek din olduğu öğretildiği için mi İslam’a inanıyorsunuz? Tanrısız yaşama karşı tamamen farklı felsefeye sahip ateist bir ülkede doğduğunuzu düşünün. Hala müslüman olur muydunuz?
Müslüman olmamaktan ya da bu inancı kabul etmemenin sonuçlarından korktuğunuz için mi müslümansınız? Peki, ya bu korku ya da engellerle yüzleşmek zorunda kalmasaydınız?
İslamın cografi konum tarafından bir dereceye kadar tanımlanan bir uygulama olarak değerlendirilmesi mümkün müdür?
Bir kişinin bir dini sisteme çok fazla entegre olmasının sonucunda, bu sistemin etkilerinden özgür kalmasının neredeyse imkansız hale gelmesi mümkün müdür?
Sorgulanamayacak şekilde körü körüne inanma mantığını taşımamız, bizden istendiği için bir dine inanmamız mümkün müdür?
Bir kimse bir kültür içinde çok fazla izole edilip, dış kaynaklardan etkilenemeyen bir konuma gelebilir mi?
Din, politik bir acendayı yerine getirmek için insanları kontrol edip, manipule etme yolu mudur?
Din, sizin kişisel kimliğinizi yitirmenize neden olmalı mıdır?
Bu blogu okuduktan sonra kendinize dürüstçe İslam’a karşı olan inancınızı doğrulamakta tamamen emin olduğunuzu söyleyebilir misiniz yoksa kafanızda bazı şüpheler mi oluştu? İnancınızdan hala eminseniz, bu durumda hatalı olduğunuzu kabul etmeye izin vermeyen güçlü derecedeki kibir nedeniyle sadece müslüman olarak kalabilir misiniz? Kendinize aşırı güveniyor olmanız, aldatılmanıza neden olabilir mi?
Böylece, Müslüman olmakta gerçek motivasyonunuz nedir? Gerçek bir inanç konusu mudur yoksa en iyi tanımlama kültür müdür?
İslam’ın yaygınlaşması, çoğunlukla askeri fetihlerle ve doğum çabaları aracılığıyla gerçekleşmiştir. Bu, bir inanca karşı gerçekten samimi ve meşru bir yaklaşım mıdır?
İslam hakkında şüpheye düşen ve İsa’ya iman ederek mucizevi bir şekilde kalelerinden özgür olarak çıkan müslümanlar bulunmaktadır. Blog siteme, şüpheleri ve korkularına karşı başka bir çözüm bulmuş olan önceden Müslüman olan kişilerin tanıklıklarını paylaştığım bir bağlantı ekledim.
Konuyu kapatırken, sizi bu tanıklıkları okumaya cesaret etmeye ve ardından İsa’ya Rab ve Kurtarıcı olarak güvenebilmeniz için O’nu size göstermesini Tanrı’dan istemeye çağırıyorum. Korkunun sizi, mevcut durumda gitmenizin garanti edilmediği cennete erişmenizden ve bu konuyu düşünmenizden alıkoymasına izin vermeyin.
Merhabalar, Adım Rob ve Teksas, Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşıyorum. Kendim hakkında size daha fazla bilgi vermek arzusundayım. Tanıklığıma, genellikle benim için çok önemli olan Tanrı’ya olan inancımı paylaşmakla başlarım. Aşağı yukarı yirmi yıl önce, gerçek bir boşluk ve hiçliği hissettiğim bir dönemden geçtim. İsa’ya iman ettiğimde, beni tamamen doldurdu ve artık bu dünyanın şimdiye kadar verebildiğinden çok daha fazla sevgi, sevinç ve huzura sahibim. O benim tutkum ve yaşamımın ta kendisi.
Böylesi bir deneyim gerçeğinden geçmeseydim, uzun zaman önce çoktan vazgeçer ve başka bir inanç arenalarını araştırmaya başlardım. Hayatımda değişen şey; İsa’yla dinin/felsefenin sınırlarının çok ötesinde kişisel bir ilişkiye adım atmış olmamdır. O, gerçek ve hissedilebilir bir şeydi. Yaşamımda, inancımın karar noktasına geldiğimde, O radikal bir biçimde ve kelimenin tam anlamıyla bir gecede davranış biçimimi değiştirdi. Dolayısıyla inandığım şeyler sonsuza kadar değişmiş olacaktı. Artık farklı bir insandım ve bu değişimin her şeye kanıt olduğunun inkarı yoktu. Yeniden doğmuştum ve artık biliyordum ki; bu sadece diğer bir kilise terimi değildi. Mesih’te yeni bir yaratılıştım. Şimdi yaşamımdaki bazı değişiklikler aşamalı olarak ilerlemekteyken, bazıları aniden ve bir gecede olan değişikliklerdi. Onun, üstesinden gelmek için kendi doğal yeteneklerimin çok ötesinde olan durumlardan beni kurtardığına şahit oldum. İsa nikotin bağımlılığından, cinsel ahlaksızlığa kadar her şey dahil birçok günaha karşı galip gelmem için bana güç verdi. Aynı zamanda, kararlı bir inanç noktasındayken, karımı dejeneratif böbrekten ve oğlumu astımdan iyileştirdiğine tanık oldum. Bu noktada size sunmam gereken tek şey, sadece öylesine herhangi bir fikirden ibaretse, tanıklığımı okumak için zamanınızı boşa harcamanızı istemem.
Bana inanmadığınızı söyleyebilirsiniz veya en iyi ihtimalle samimi olduğumu, ama samimi bir şekilde hatalı olduğumu dile getirebilirsiniz, fakat her iki durumda da, sizden rica ettiğim tek şey; İsa hakkındaki gerçeği size göstermesini dürüstçe ve içten bir şekilde Tanrı’dan istemenizdir. Tanıklığımı okuduğunuz için bir kez daha teşekkür ederim ve bu tanıklık aracılığıyla Tanrı’nın sizi bolca bereketlemesi için dua ediyorum.
Kuran’ın kutsallığını değerlendirdiğimizde, başlangıç iddialarını tasdik etmek için onu diğer herhangi bir edebiyat eseri olarak analiz etmeliyiz.
İslam’da Kuran’a o kadar üstün bir statü verilmiştir ki; bu dine inanan birçok kişi arasında tapınma objesi olarak sınırlandırılmıştır.
Buna ek olarak, İslam, el yazısının metinsel kanıtını aşan vahiylere dair iddialarda bulunmaktadır.
Mormonluğu araştırırken, onun İslam gelenekleriyle bazı benzerlikler taşıdığını gördüm. Mormonlar, bu göksel tabletlerin altın tabletlerde yazılıp ruhani bir varlığın yönlendirmesiyle transliterasyon için tayin edilmiş ve korunmuş olduğuna inanmaktadırlar.
Aynı zamanda Joseph Smith, sözümona tek gerçek dini bulmaya teşebbüs etmiş ve bu teşebbüs daha sonraları onu iddialara göre, ilahi gerçeğe ait birçok karşılaşma ve vahiylere doğru götürmüştü.
Kuran gibi “Mormon Kitabı” da tanrısal vahiylerine rağmen, kusursuz bir belge olmaktan uzaktır.
Müslümanlar, Kuran’ın tüm edebiyat kaynakları arasında en kusursuz ve en güzel kaynak olduğunu iddia edebilirler ve İslam’a göre, onun bu özelliklere sahip olması, içsel kanıt yoluyla tanrısal vahyin doğruluğunu kanıtlamaktadır.
Ancak bu konu, Joseph Smith’in Mormon Kitabı ile ilgili konumunda, bu kitabın şimdiye kadar yazılmış en kusursuz kitap olduğunu belirtmektedir.
Bununla birlikte, bu iki metin de sahip olduklarını iddia ettikleri kusursuzluğu vurgulamakta eksiklik göstererek, ilahi köken hakkındaki iddialarında yetersiz kalırlar. İddia etmek ve gerçeği yansıtmak, iki farklı şeydir ve bir kimsenin bu iddiayı kanıtlaması ya da en azından gerçek adına zeminini destekleyen makul veya mantıklı bir kanıt sunması gerekir.
Başlangıç olarak Kuran’ın kaynağı şüphe uyandıran bir karakter olan tek bir kurucudan türemiştir.
Muhammed, bu vahiylerin başlangıcında, kendisinin deli biri mi yoksa bir şair mi olduğundan emin olamadığı için kendi akıl sağlığından şüphe etmiştir. İçine cin girdiği ile ilgili olarak kendisini suçlamaya başlamıştır ve bunun nedeni, ağzından köpüklerin çıkması ya da deve gibi sesler çıkarmak dahil tuhaf davranışlar sergileyerek bu vahiylerin alınmasıyla ilgili esrarengiz belirtilerdi. Peygamberle ilgili diğer bir soru ise; peygamberin yaşamı boyunca dahi derlenmeyen edebi bir gerçekle iletişim kurmak için Allah’ın neden cahil birini seçmiş olduğudur.
Bu konuyla ilgili daha fazla ayrıntıyı şu adreste paylaştım:
Aynı zamanda, Kuran’la ilgili kaygılardan biri; Kuran’ın bilgi kaynağını ikincil kaynaklardan edindiği göz önüne alındığında, metnin ne kadar orijinal olduğudur. Bu kaynaklar; Kutsal Kitap ve ayrıca, hiçbir zaman tanrısal vahiy olarak değerlendirilmediği için inanç topluluğunun dışında kalan Yahudi-Hristiyan uydurma literatürü gibi çeşitli inanca ters düşen öğretilerdir. Bu uydurma metinler, hem Yahudi hem de Hristiyan kültürünün mezhepsel konuları olarak görülmüş ve asla ciddiye alınmamışlardır.
Bu literatürün yanısıra, Kuran metinlerine dahil edilmiş Pers Mecusilerin sözlü geleneklerinin de etkileri bulunmaktadır.
Bu nedenle, Allah nasıl olurda, dünyasal elçilere ve insanoğlunun geleneklerine ait yanlış fikirlerden kendi ilahi mesajını edinir?
Kusursuzluktan uzak olan bu literatürü oluşturan topluluklar tarafından reddedilen insanoğlunun hayal ürünü olan bir yapıttan kim kusursuzluk veya mucize elde edebilir ki?
Eğer İslam üstün dinse, neden tarihte o zamanlarda İslam kültürüyle çevrilmiş olan diğer dini hareketlerden arda kalanlarını kullanmak yerine, kendi kaynak materyalini oluşturmadı? Peki, o ne kadar orijinaldir?
Ortaya çıkan diğer bir soru; kemik, tahta, deri, yaprak ve kaya gibi bozulmaya elverişli materyallerin tam gelişmemiş ve tamamlanmamış kısımlarına dayalı olan, kutsal olduğu varsayılan bu metnin derlenme şekliyle ilgilidir.
Kuran, aynı zamanda hatasızlığından emin olmak için tam ezber gibi netlik ve kesinlik gerektiren kusursuz hafıza ve konuşma zekası aracılığıyla elde edilen tanıklıklarla düzenlenmiştir.
Bu kitap, “tüm kitapların kaynağı” olarak tanımlanan muazzam bir edebi eserin kaydı mıdır yoksa gerçekte diğer herhangi bir antik edebi eserden bir farkı bulunmamakta mıdır?
Kuran’ın, ne Muhammed’in hayatı boyunca ne de onun ölümünün hemen ardından düzenlendiğine dair bir kanıt bulunmaktadır, fakat daha ziyade, kanıtlar Kuran’ın peygamberin ölümünü izleyen 150 ila 200 yılı aşkın bir zaman dilimi içerisinde derlenip yayıldığını göstermektedir ve Kuran sonunda 8. veya 9. yüzyılda saygın görülen bir edebiyat eseri olarak yerini almıştır.
Alimler, Kuran’da yer alan sözlerin tek bir kişi tarafından değil, birkaç yüzyıl boyunca bir grup kişi tarafından toplatıldığı sonucuna varmışlardır.
Kuran’ın en eski kopyası, Hicazi el yazısıyla, yaklaşık olarak M.Ö 790 yılına uzanmaktadır, bu tarih neredeyse Muhammed’in vefatından 150 yıl sonrasına denk gelmektedir.
Varlığını sürdüren en eski el yazması bölümleri dahi, Muhammed’in yaşadığı zamandan yaklaşık 100 yıl kadar ayrılmıştır.
Artık mevcut olmayan Osman’ın nüshalarına ek olarak, İslam alimleri her ne kadar aksini iddia etseler de, bu çelişki metinleri içeren Küfi yazısı, Osman zamanında kullanılmıyordu ve Osman’ın vefatından 150 yıl sonrasına kadar ortaya çıkmamıştır.
Ayrıca, varsayalım ki; Arapça ilahi bir dil ve Kuran Allah tarafından oluşturulmuş, peki bu durumda Kuran neden iletişimini yabancı sözler veya Akadiyen, Asurlu, Farsi, Süryanice, İbranice, Yunanca, Arami ve Etiyopyaca gibi diller vasıtasıyla aktarmıştır?
Kuran o kadar sahihse, neden orijinal metinler günümüzde hala mevcut değildir, sonuçta İslamiyet’ten önceki dönemlere ait belgeler hala tamamen sağlamken, neden Kuran’ın orijinal metinleri günümüzde mevcut değildir? Muhakkak, Allah egemenliğiyle kendi kutsal metnini koruyabilir.
Kuran’ın tarihiyle ilgili olarak; söylendiğine göre, Muhammed’in kişisel katipi olan Zaid ibn Thabit emri altında derlenip düzenlenmiştir. Ebu Bekir’in emri altında olan Zeyd’in, Muhammed’in sözlerinden bir belge alması ve oluşturması gerekmekteydi.
Dolayısıyla, üçüncü halife olan Osman’ın dönemi süresince, Kuran’ı standartlaştırmak ve tüm İslam toplumu üzerinde tek bir metnin etkili olması amacıyla kasti teşebbüslerde bulunulmuştur, bu da daha sonraları tüm diğer belgelerin yok edilmesi sırasında Zeyd’in el yazmasının diğer nüshalarının oluşturulmasına neden olmuştur.
Şimdi kim bu metinlerin standart olduğunu söyleyebilir ki, sonuçta içlerinden bazıları Muhammed’in şahsi arkadaşı olan inanlı topluluğuna karşı, mutlak otorite konumunda olan tek bir adam bulunmaktaydı.
Günümüzde, daha önce var olan metnin yanısıra birçok nüshaya sahibiz. Elimizde olanın hakikaten gerçek Kuran’ı temsil ettiğini ve Muhammed’in dahi tüm içeriği kabul ettiğini nasıl bilebiliriz ki?
Ayrıca, el yazmaları kanıtı yok edildiği için, daha sade bir metin oluşturmanın kesin ve doğru bir yoluna sahip değiliz.
Bu, Zeyd, Abdullah ibn Mas’ud, Abu Musa, and Ubayy el yazmalarının dördü arasındaki fark; tümünün sapma ve yazıdan çıkarılma içermeleridir, ancak metinlerin yaratıcıları, Muhammed’le ilişkileri bakımından güvenilir bireylerdi.
Abdullah Mas’ud, Kuran ezberini gerçekleştiren bir öğretmen ve Ubayy ise peygamberin katibi olarak Muhammed tarafından atanan kişiydi.
Kafama takılan soru; kimin el yazmasının doğru olduğu veya peygamberin kişisel öğrencileri arasında yer alanlardan hangisinin daha yetkili olduğudur.
Diğer toplumlar tarafından kabul ve saygı gören metinler mevcutken, nasıl olur da Osman doğruluk konusunda mutlak otorite olmaktadır?
Aynı zamanda, Zeyd metinleri derlediğinde, “taşlama” hususundaki bazı sözleri dahil etmeyi unutmuştur.
Metni biraraya getirmek için onca uğraştan sonra, metin Kufa valisi olan al-Hajjaj tarafından gözden geçirilip, düzenlenmiştir.
Hemen 11 metni değiştirdi ve sonunda yaptığı değişiklikler yediye indirildi.
Bu uygulamayı takiben, alınan son metinden orijinal bir belge olan Hafsah metni, daha sonra Medine valisi Mirwan tarafından yok edildi.
Kuran’ın bir diğer olağanüstü özelliği; metinde iyileştirme olarak açıklanan, aslında içsel çelişkilerle baş etme yolu olarak kullanılan belli kısımların iptal yöntemidir.
Zaten kusursuz olan bir şeyi nasıl düzeltebileceğinizi merak ediyorum, sonuçta bu vahiy sadece 20 yıllık bir süreyi kapsıyordu ve herhangi bir iyileştirmeye ve kültürel standartların değerlendirilmesini kolaylaştırmaya ihtiyacı yoktu.
Fesih (iptal etme) sayısının 5 ila 500 arasında olduğu söylenmektedir. Diğerleri 225’e yaklaştığını söylerler. Bu durumun gösterdiği şey; fesih bilimi gerçekte hatalı bir bilimdir, sonuçta hiç kimse gerçek anlamda bu ayetlerin kaçının iptal edildiğini bilmemektedir.
İçsel çelişkilere ek olarak, aynı zamanda gramatik hatalar bulunmakta ve bilimsel çelişkilere de rastlanmaktadır.
Olaylardan 250 yıl sonra 9. yüzyılda aniden ortaya çıkan hadislerin katılımıyla tüm bu çelişkilerde artış gözlenmiştir.
600,000 orijinal hadis sözleri, o dönemde tedavüldeydi, 7,000’den biraz daha fazlası varlığını sürdürdü, geriye kalan geleneklere air %99’luk ait bölüm ise, hatalı olarak tasnif edildi.
%99’u hatalıysa, bu durumda Al Bukhari’nin onaylandığı %1’lik bölüme nasıl güvenebiliriz?
Müslüman gelenekleri, ayrıca anlatımcıların ya da, nihayetinde 8. yüzyıldan daha erken olmamak üzere, derlenen Kussas’ların sözlü aktarımları vasıtasıyla yayılmıştır. Bu hikayeler, genel folklörden alınmış ve süslenmiştir, böylelikle İslam’a büyük bir tahrifat getirmiştir.
Eğer telefon oyunu veya büyük bir grupla kulaktan kulağa oyununu oynadıysanız, sonunda çoğunlukla son kişiye aktarılan olayın tamamen farklı bir hikaye olduğunu anlarsınız.
Şimdi bunu yüzü aşkın yıla yayın, bu uygulamanın sonucunun ne olacağını düşünüyorsunuz?
Kuran’ın, Allah’ın tasarısı olarak veya kendisine eşdeğer olabilecek bir edebi eserin mevcut olmadığı en büyük mucize olarak değerlendirilmesi, kulağa birçok açıdan asılsız bir abartma gibi gelmektedir.
Kuran, akıllarda yanıtlardan çok soru işaretleri bırakmaktadır.
Kuran çok üstün, mükemmel bir edebiyat eseri midir yoksa şöhretinin gerekçesine ait beklentileri karşılayamamakta mıdır?
Diğer herhangi bir edebiyat eseriyle kıyaslanamayacak metin güzelliğine mi sahiptir? Bu dinleyenlerin takdirine kalmış bir fikirdir. Sonuçta Kuran’ın aktarımda bulunduğu, diğerlerinin düşüncelerini temel alan bu edebi türden üstün olan çok sayıda klasik edebiyat eserleri mevcuttur.
Rakipsiz olduğu varsayılan bir kitap olmasına rağmen, sıklıkla bazı noktalarda tutarsız ve kötü bir şekilde düzenlenmiş olarak tanımlanmaktadır, aynı zamanda kitabın orijinalliğiyle ilgili tarafsız görüşlerinden daha fazlasını aktarabilecek kişilerin eleştiri ve tahkiklerine karşı koyamamaktadır.
Bu harekete dahil olan diğer insanlar için, bu din, içeriği hakkında eleştirel bir şekilde inananları düşünmekten alıkoyan mantıksız bir teslimiyetin, sorgulanmayan bir taraflılığıyla itaatkar bir şekilde kabul etmesidir.
Metni sorgulamak, Müslüman anlayışının çok ötesinde olan Allah’ı ve peygamberi sorgulamaktır, bu da ihanet ve isyan olarak görülür ve sonsuz etkilere sahip korkunç akibetlerle sonuçlanır.
Kuran’ın, İslam’ın tüm bu değişimli safhalarından sonra hala ayakta kalmasının bir mucize olduğunu düşünebilirsiniz, ben yine de belirtmek isterim ki; benim için mucize olan bu mesajın, kanıta dayalı ilahi bir vahiy olduğuna inanmaktır.
Sonuç olarak, Kuran hakkında gerçekten başka yoruma sahip değilim. Geriye söyleyebileceğim tek şey kaldı; umarım açık sözlü ifadeler kullanarak, anlatmak istediğim konuyu abartmamışımdır ve Müslüman dostlarıma karşı saygısızlıkta bulunmamışımdır.
Bunu gerçekleştirmek zordur, çünkü bir din kişisel inanç bünyesinde çok fazla empoze edildiğinde, bunun dışındaki ifadeler, din zihniyetine karşı bir isyan, tehdit veya bir çeşit düşmanlık olarak değerlendirilmektedir.
Paylaştığım konular, kutsal olarak değerlendirdiğiniz metinlere karşı şüphe duymanızı sağlamak yerine, sadece sizi öfkelendirmeye yettiyse, lütfen beni bağışlayın.
Tekrarlamak istiyorum ki; amacım kimseyi rencide etmek değil, aksine gerçeği savunmak ve en sonunda bizi nereye götürürse götürsün doğruluk yolunda yürümektir.
Son olarak, bu konu hakkında daha fazla bilgi edinmek için, bu blogta yer alan konularla ilgili olan Jay Smith tarafından kaleme alınmış makalelere başvurabilirsiniz.
